زندگینامه و داستانی ازهوشنگ گلشیری

زندگینامه:

هوشنگ گلشيري در سال 1316در اصفهان به‌دنيا آمد. در سال 1321همراه با خانواده به آبادان رفت.
از سال 1321تا 1334در آبادان اقامت داشت که اين دوره از زندگيش را بايد شكل‌دهندهُ حيات فكري و احساسي او دانست...

                        ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نقشبندان:

وقتي رسيديم در خم  رو به رو زني سوار بر دوچرخه مي گذشت . هنوز  هم مي گذرد ،  با  بالاتنه اي  به خط مايل پوشيده  به بلوز آستين كوتاه سفيد ، ركاب مي زند و مي رود و موهايش بر شانه اي كه رو به درياست باد مي خورد و به جايي نگاه مي كند كه بعد ديديم  ، وقتي كه  زن ديگر نبود خياباني كه به محاذات اسكله مي رفت و بعد به چپ مي پيچيد تا به جايي برسد كه هنوز هست اما نشد كه ببينيم...

شب یلدا

شب یَلدا یا شب چِله آخرین شب آذرماه، نخستین شب زمستان و درازترین شب سال است. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می دارند و این شب را جشن می‎گیرند.

ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‎شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند

حسین ضامن ضرابی -

۱.گل دوگانه........................................................................آلدو پالاتتسکی

۲.برای شهيدان نهضت مقاومت..............................................جوزپ په اونگارت تی

۳.به شب..........................................................................سالواتوره کوازی مودو

۴.مرگ خواهد آمد و با چشمان تو خواهد نگريست.....................چزاره پاوزه

۵.بخش هايی از شعر گربه های کوليزه....................................پير پائولو پازولينی

اوراق­فروشي كليولند / ريچارد براتيگان
پیام یزدانجو

سکون

كلاس درس

غلامحسين ساعدي-تابستان 62

همه ما را تنگ هم چپانده بودند. داخل كاميون زوار در رفته اي كه هر وقت از دست اندازي رد ميشد چهارستون اندامش وا ميرفت و ساعتي بعد تخته بندها جمع و جور مي شدن دو ما يله مي شديم و همديگر را مي چسبيديم كه پرت نشويم.انگار داخل دهان جانوري بوديم كه فك هايش مدام باز و بسته مي شدولي حوصله جويدن و بلعيدن نداشت. آفتاب تمام آسمان را گرفته بود. دور خود مي چرخيد ...

 

دوشیزه

ماريو بارگاس يوسا

 

ترجمه عبدالله كوثرى‏

همسن و سال ژوليت شكسپير است، چهارده سال دارد و مثل ژوليت سرگذشتى فاجعه بار و رومانتيك. زيباست، بخصوص اگر ازنيمرخ تماشايش كنى. صورت كشيده و زيبايش با گونه‏هاى برجسته و چشمهاى درشت و كم بيش بادامى نشان از تبار دور شرقى دارد.دهانش نيمه باز است، جورى كه انگار دارد دنيا را با سپيدى دندانهاى سالم و بى‏نقص‏اش به مبارزه مى‏خواند، دندانهايى اندك برجسته كه‏لب بالايش را به كرشمه‏اى غنچه‏گون بالا برده است...

 

و روح من

به سوی ام باز می آيد

حسین ضامن ضرابی - بخش هايی از فيه ما فيه :

ما همچون کاسه ايم بر سر آب. رفتن کاسه بر سر آب به حکم کاسه نيست، به حکم آب است

سخن سايه حقيقت است و فرع حقيقت. چون سايه جذب کرد، حقيقت به طريق اولی. سخن بهانه است. آدمی را با آدمی آن جزو  مناسب جذب می کند نه سخن بلک اگر صد هزار معجزه و بيان و کرامت ببيند چون درو از آن نبی و يا ولی جزوی نباشد مناسب، سود ندارد.

حسین ضامن ضرابی - در اين شماره در نظر دارم که چند شعر از خودم بنويسم:

۱.در دالان

۲.حصار

۳.پژواک

۴.شوخی

ترجمه از فرزانه طاهری

همان مرد کور، دوست قدیمی زنم. بله، خود او داشت می آمد شب را پیش ما بماند. زنش مرده بود. برای همین آمده بود به دیدن قوم و خویشهای زن مردهاش در کانتی کات. از خانه ی همانها به زنم تلفن کرد. با هم قرار و مدارش را گذاشتند. با قطار می آمد،پنج ساعتی توی راه بود و زنم میرفت ایستگاه به استقبالش.

زنم از ده سال پیش که سه ماه تابستان توی سیاتل برایش کار کرده بود ندیده بودش. اما زنم و این مرد کور تمام مدت تماسشان را با هم حفظ کرده بودند. نوار پر می کردند و برای هم میفرستادند

روز اسبریزی

پوستم سفید بود.موهای ریخته روی گردنم زردی گندم را داشت.دو لکه باریک تنباکویی لای دستهایم بود.فکر میکنم بوی اسب بودنم از روی همین لکه ها به دماغم میخورد.
روزی که توانستم از دیوارک کاجهای پاکوتاه، جست بزنم و بی آنکه پل را ببنیم قالاخان را از روی آب رد کنم و آن طرف رودخانه،جلوتر از همه اسبها به میدان دهکده برسم،دو ساله بودم.قالان‌خان یک زین یراق‌دوزی و یک پوستین بلند پر از منجوق جایزه گرفت و به پاکار گفت که در اصطبل، خاک اره بریزد تا اگر گاهی بخواهم غلت بزنم، پوست پهلو و شانه هایم،خراش بر ندارد

همه چیز از کریستف کلمب شروع می شود. او پدر معنوی همه ی ماست.او امریکا را کشف کرد و نشان داد که همیشه می توان پارو زنان آخر الزمان را در ساحل رو به رو  به چشم دید .این است که ما کماکان موجوداتی هستیم با پوستی برنزه که زنده مانده اند و می نویسند.آن هم از چیزی که به طرز فاخر و باور نکردنی ای ادبیات است. و این چنین است که چنین چیز فاخر و باور نکردنی  ای که ادبیات است به حیات خود ادامه می دهد .آن هم فقط به مدد وجود بی ربطی در جهان اطراف.این بی ربطی گاه به شکل امراضی چون سرطان و ایدز نیزبروز می کند که عالم پزشکی در جست و جوی راه حلی برای مبارزه با آن و چه بسا ریشه کن کردنش می باشد...